Historia klubu

Wczesne lata (1989-1911)

Klub został założony w 1898, a prezesem został John Brickwood, który był również właścicielem lokalnego browaru Brickwood. Frank Brettell został wyznaczony na pierwszego menedżera klubu. Pospolitym mitem klubu jest to, że pierwszym bramkarzem był Sir Arthur Conan Doyle, podczas gdy ten grał dla zespołu amatorów Portsmouth AFC, który był na szczycie między 1882 a 1894. Pierwszym profesjonalnym bramkarzem był Matt Reilly, który wcześniej udanie grał dla zespołu Royal Artillery.

Pierwszy ligowy mecz klubu był rozgrywany na Chatham Town 2 września 1899 (zwycięstwo 1-0). Trzy dni później rozgrywano już mecz na Fratton Park z lokalnym rywalem Southampton. Pierwszy sezon był niezwykle udany, gdyż klub wygrał 20 spotkań z 28 w lidze, zgarniając tytuł wicemistrzów w Południowe Lidze. Pierwsze mistrzostwo nastąpiło w sezonie 1901/1902, a w tym samym czasie Brettell został zastąpiony przez kapitana klubu Boba Blytha.

Sezon 1906/07 był w świetle jupiterów z uwagi na wizytę giganta Manchesteru United na Fratton Park w Pucharze Anglii. Stadion zanotował rekordową frekwencję 24,239 widzów. Remis 2-2 oznaczał powtórkę w Manchesterze, w którym Portsmouth zanotowała sławne zwycięstwo 2-1. Rekord frekwencji został pobity dwa lata później, kiedy Sheffield Wednesday gościło na Fratton w drugiej rundzie nowych rozgrywek o Puchar Anglii.

Wejście do ligi (1919-1927)

Rozgrywki piłki nożnej zostały zawieszone podczas Pierwszej Wojny Światowej, ale po wznowieniu Portsmouth wygrało po raz drugi Południową Ligę. Podjęty na nowo sukces doprowadził klub do Trzeciej Ligi w sezonie 1920/21. Portsmouth zakończyło rozgrywki na 12 miejscu, a dwa lata później zostało mistrzem. Klub kontynuował dobre występy w Drugiej Lidze otrzymując promocję do najwyższych rozgrywek w sezonie 1926/27 po zakończeniu ligi na drugim miejscu. Po drodze drużyna wygrała 9-1 z Notts County ustanawiając rekord.

Życie na szczycie (1927-1939)

Debiutancki sezon Portsmouth w Pierwszej Lidze był walką o przetrwanie. Następny sezon również okazał się słaby, a zespół przegrał 10-0 z Leicester City, co jest nadal rekordową porażką klubu. Jednakże pomimo niepowodzeń w lidze, Portsmouth dotarło tego samego roku do finału Pucharu Anglii pierwszy raz, jednak przegrało z Boltonem Wanderers.

Portsmouth uniknęło spadku, a ich losy zaczęły się zmieniać. W sezonie 1930/31 klub zakończył ligę na czwartym miejscu. W sezonie 1933/34 Portsmouth ponownie dotarło do finału Pucharu Anglii po drodze pokonując Manchester United, Bolton Wanderers, Leicester i Birmingham City. Niestety klub ponownie przegrał, tym razem z Manchesterem City.

Portsmouth osiedliło się w najwyższej klasie rozgrywek, a w sezonie 1938/39 dotarło po raz trzeci do finału Pucharu Anglii. Tym razem klub zdołał pokonać faworytów, Wolves po przekonującym występie i wygranej 4-1. Bert Barlow strzelił dwie bramki, a Park i Anderson dopełnili formalności w tym świetnym zwycięstwie.

Futbol został ponownie zawieszony z powodu Drugiej Wojny Światowej, (chociaż w rozgrywkach o puchar wojenny dotarli do finału, gdzie przegrali z Brentford na Wembley) co oznaczało, że Pompey będą zwycięzcami Pucharu Anglii przez długi okres czasu, gdyż nie rywalizowano o to trofeum aż do sezonu 1945/46!

Lata Sławy (1946-1959)

Liga rozpoczęła się od sezonu 1946/47. Dwa lata później Pompey obchodzili jubileuszowy sezon. Klub miał być pierwszym w XX wieku, który wygra zarówno Mistrzostwo oraz Puchar. Jednakże Pompey odpadli z Pucharu Anglii w półfinale z Leicester. Nadrobili tą porażkę przez zdobycie tytułu mistrza w spektakularnym stylu. Ten rok był również rekordowym jeśli chodzi o frekwencję do dnia dzisiejszego - 51,385 widzów.

Klub obronił tytuł w następnym roku pokonując Aston Villę 5-1 w ostatnim dniu sezonu. W ten sposób stał się jednym z czterech angielskich zespołów, który zdobył tytuł dwa razy pod rząd od czasów Drugiej Wojny Światowej.

Pompey świętowali czwarte miejsce w sezonie 1951/52, ale latem 1952 menedżer Bob Jackson odszedł do Hull City. Gracze, którzy brali udział w ostatnich sukcesach teraz mieli swoje lata, a młodzi gracze wchodzący do zespołu nie byli porównywalnej jakości. Mimo, że zespół sezon 1954/55 skończył na trzecim miejscu, następne lata dla Pompey były trudne, aż do momentu, kiedy zostało zdegradowane do Drugiej Ligi w 1959.

Życie w niższych ligach (1961-1976)

Portsmouth spadło do Trzeciej Ligi w 1961, ale awansowało z powrotem rok później.

Dziesięciolecie przeciętnych występów w Drugiej Lidze wstąpiło na tron i mimo zastrzyku gotówki, który towarzyszył nadejściu Johna Deacona jako prezesa w 1972 losy Pompey nie uległy poprawie. Przy pomocy Deacona i jego pieniędzy klub nie zdołał odzyskać tej samej skali i spadł do Trzeciej Ligi w 1976.

« poprzednia 1 2 3 następna »