Historia klubu

Czas o tym zapomnieć (1976-1980)

W listopadzie 1976 klub potrzebował nakładu 25 tysięcy funtów, by spłacić debet i w ten sposób uniknąć bankructwa. Pieniądze zostały zebrane z datków od fanów, po kampanii przeprowadzonej przez lokalną gazetę The News.

Po tym jak klub został zmuszony sprzedać piłkarzy, by załagodzić sytuację finansową klubu i nie miał dostępnych środków na zastępstwa, Pompey zatrudnili niesprawdzonego trenera Iana St Johna. Niedoświadczeni i młodzi gracze również nie mogli pomóc i zespół spadł do Czwartej Ligi w 1978.

Podczas tego okresu i w latach 80' Portsmouth był jednym z kilku klubów piłkarskich z etykietą chuligaństwa. Najgłośniejszych gang nazywał się Załoga 6:57. Ogłaszali się 'nieobliczalną grupą' chuliganów. Ich nazwa pochodziła z faktu, że wielu fanów łapało pociągu o 6:57 z pobliskiej stacji kolejowej Fratton do Londynu na wyjazdowe mecze. Przepis według którego wszystkie miejsca miały być siedzące po raporcie Taylora z katastrofy Hillsborough w 1898 przyczynił się do spadku zorganizowanych grup używających przemocy. Załoga 6:57 stopniowo została zredukowana, aż do upadku w latach 90. Załodze 6:57 zostały poświęcone dwie książki: Rolling With the 6.57 Crew napisana przez Cassa Pennanta i Rob Silvester and Playing Up With Pompey, której autorem jest Bob Beech.

Powrót (1980 - 1988)

Pompey awansowali z powrotem do Trzeciej Ligi w 1980, a w sezonie 1982/83 wygrali mistrzostwo tej ligi i weszli do Drugiej Ligi.

Zespół prowadził Alan Ball, a Pompey dwa razy zmarnowali szansę powrotu do najwyższej klasy, za nim ostatecznie osiągnęli ten wyczyn w sezonie 1986/87. Niestety w trakcie kolejnego sezonu klub znalazł się ponownie w poważnych problemach finansowych i Pompey zostali zdegradowani do niższych rozgrywek. Latem 1988 Deacon sprzedał klub urzędującemu w Londynie biznesmenowi Jimiemu Gregorowi.

Czekając na sukces (1988-2002)

Nadejście nowego trenera Jimiego Smitha na początku sezonu 1991/92 oraz narodzenie się kilku dobrych młodych graczy, spowodowało odrodzenie losów zespołu i tego roku Pompey dotarli do półfinału Pucharu Anglii przegrywając w karnych z Liverpoolem w dogrywce. Następny sezon, Pompey stracili szansę na awans do FA Premier League mając jedną strzeloną bramkę mniej niż West Ham United.

Prezes Gregory zażądał spłaty pieniędzy, które pożyczył klubów w poprzednich latach, więc klub sprzedał swoich graczy i miał mało środków na nowych zawodników. Forma zespołu się obniżyła, a Smith został kontrowersyjnie zwolniony w 1995 i zastąpiony przez Terrego Fenwicka. Klub uniknął spadku do Drugiej Ligi w ostatnim dniu sezonu 1995/96, kiedy wygrał wyjazdowy mecz z Huddersfield Town, a inne rezultaty były na korzyść zespołu.

Latem 1996 Terry Venables przybył do Pompey jako doradca, a później objął stanowisko prezesa po wykupieniu klubu za 1 mln funtów. Zespół świętował drogę do ćwierćfinału Pucharu Anglii w 1996/97, pokonując zespół z FA Premier League Leeds United. Portsmouth ligę zakończyli na miejscu, które nie dawało szansy gry w meczach barażowych. W sezonie 1997/98 Venables stracił swoją popularność wśród fanów, jako że pozyskał kilku australijskich graczy, z których większość nie zdołał się wyróżnić. Rola selekcjonera reprezentacji Australii oznaczała, że był często nieobecny w Portsmouth. Tymczasem wyniki zespołu były kiepskie. Minęło dwie trzecie sezonu, a niezbyt popularny trener Fenwick opuścił klub. Venables sprzedał swoje udziały Martinowi Gregorowi, synowi byłego prezesa Jima, natomiast Alan Ball wrócił do klubu w roli trenera. Klub ponownie uniknął spadku w ostatnim dniu sezonu.

Następny rok był poważnym kryzysem finansowym klub. W grudniu 1998 Portsmouth weszło do administracji publicznej. Milan Mandaric uratował klub przejmując go w maju 1999. Nowy prezes natychmiast rozpoczął inwestycje, jednak wszystko zaczęło się od mianowania na stanowisko menedżera klubu Harrego Redknappa na początku 2002. Były trener Jim Smith został jego asystentem, a losy klubu naprawdę się odwróciły.

Gruntowanie pozycji w Premiership (2003 - 2007)

W pierwszym sezonie, w którym Redknapp w pełni odpowiadał za klub (2002/03) sprowadził doświadczonych graczy z Premiership takich jak Steve Stone i Paul Merson. Pompey rządziło w lidze i klub przewidywany do walki przed spadkiem spokojnie wygrał mistrzostwo. Od tego czasu Portsmouth gra w Premiership chociaż nadal mają problemy, czasami osiągając jakiś zaskakujący wynik, szczególnie dwa zwycięstwo w dwóch kolejnych sezonach z Manchesterem United.

W debiutanckim sezonie w Premiership, Portsmouth miało jedną z najlepszych form u siebie, ale fatalne występy na wyjeździe ograniczyły ich do 13 miejsca na koniec. Jeśli osiągnęliby taką formę na wyjazdach, wówczas zakończyliby sezon w pierwszej dziesiątce, a nawet na miejscu premiującym do gry w europie. Po trzecim meczu w sezonie, wygranym4-0 z Boltonem Wanderers, Pompey znajdowało się na czele Premiership i przez jesień zajmowali bezpieczną pozycję w środku tabeli. Straszliwa forma zespołu sprawiła, że zespół znalazł się w strefie spadkowej w połowie marca, ale wygrana 1-0 z rywalami z Southampton, a następnie pierwsze zwycięstwo na wyjeździe z Blackburn Rovers zainspirowało zespół do walki. Portsmouth wygrało również 1-0 z Manchesterem United. Remis 1-1 na Fratton Park z Fulham był potwierdzeniem, że Portsmouth obronią się przed spadkiem w pierwszym sezonie w Premiership.

Pomimo pomyślnej współpracy, Mandaric i Redknapp starli się ze sobą kilka razy. Na koniec sezonu 2003/04 pojawiła się pogłoska, że Mandaric szykował zmianę sztabu szkoleniowego, w tym asystenta Redknappa Jimiego Smitha. Chociaż nie nastąpiły żadne zmiany obaj ponownie kolidowali ze sobą, kiedy Mandaric zaproponował zatrudnienie kolejnego dyrektora w listopadzie z obowiązkami szkolenia młodzieży w klubie. Redknapp wydał komentarz dla mediów pokazują swoją dezaprobatę tej propozycji, ale Mandaric odsunął go na bok i zatrudnił Velimira Zajeca. Redknapp razem ze swoim asystentem Jimem Smithem później podali się do dymisji z natychmiastowym skutkiem 23 lisoptada. Zajec objął funkcję menedżera, początkowo jako tymczasowy trener, ale klub 20 grudnia ogłosił, że będzie prowadził zespół do końca sezonu. 7 kwietnia 2005 po słabych wynikach, Alain Perrin został mianowany nowym trenerem drużyny, a Zajec wrócił na pozycję dyrektora. Zwycięstwo Portsmouth 4-1 z Southampton 24 kwietnia 2005 przybliżyło klub do bezpiecznej pozycji w Premiership, co okazało się pewne sześć dni później. Chociaż Portsmouth przegrało z Man City, dwa kluby niżej w tabeli nie wygrały swoich spotkań. 15 maja 2005, w ostatnim dniu sezonu Portsmouth uległo 2-0 West Bromwich Albion, co dało im pewny byt w Premiership, a spadek dla rywala z Southampton. W rezultacie wywołało to atmosferę karnawału na koniec meczu, kiedy fani obu drużyn weszli na murawę. Sezon 2005/06 był podobny, a Pompey zagrali w wyższej klasie rozgrywek niż ich rywal Southmapton po raz pierwszy od 1960.

Yakubu Aiyegbeni, główny snajper Pompey przez przeszło dwa i pół sezonu został sprzedany do Middlesbrough za 7,5 mln funtów. W zespole nastąpiło wiele roszad, jako że Perrin zaczynał wdrążać swoje plany. Po wielu latach czekania rozpoczęła się praca rozbudowy Fratton Park. Tereny zbudowane w starym stylu zostaną zamienione na stadion z XXI wieku z 30 tysięczną widownią. Również poza boiskiem nastąpiły zmiany. Odszedł dyrektor sportowy Zajec z powodów osobistych po problemach z sercem.

Po serii kiepskich rezultatów w sezonie 2005/06, w którym klub zanotował rekordowo małą ilość punktów menedżer Portsmouth Alain Perrin został zwolniony w grudniu 2005. Były trener Harry Redknapp objął ponownie stanowisko zostawiając swoją dotychczasową pracę w Southampton. Mianowanie go na trenera było tym razem kontrowersyjne, a fani podzielili się na dwa obozy za i przeciw Redknappowi. Niecodziennie kursy na krótko przed tym, jak Redknapp odszedł z Southampton postawiły w rezultacie klub i jego samego pod dochodzeniem Związki Piłki Nożnej. W styczniu 2006, Milan Mandaric potwierdził sprzedaż udziałów w klubie rosyjskiemu biznesmenowi Alexandre Gaydamakowi. Napływ gotówki według doniesień 15 mln funtów umożliwił Portsmouth pozyskanie Sean Davisa, Pedro Mendesa i Noe Pamarota z Tottenhamu, jak również Argentyńczyka Andresa D'Alessandro na wypożyczenie z VfL Wolfsburg. Bramka Pedro Mendesa w ostatniej minucie z Manchesterem City była iskrą w grze, a losy drużyny w marcu i kwietniu uległy przemianie, kiedy Pompey zgromadził 17 punktów z 8 spotkań. Portsmouth uniknęło spadku 29 kwietnia 2006 po zwycięstwie w przedostatnim meczu sezonu z Wigan. Przegrana Birmingham City ustawiła Portsmouth poza trójką drużyn, które spadają z Premiership.

19 lipca 2006 współwłaściciel i prezes klubu Milan Mandaric sprzedał wszystkie akcje klubu w posiadanie Alexandre Gaydamaka po 7 latach kadencji, podczas których sprowadził Portsmouth z krawędzi do najlepszego wydania futbolu. Mandaric zostawił znaczny zapis doceniany przez większość fanów klubu. Z nowym właścicielem, który ma zarówno ambicje jak i gotowość, by zainwestować wydaję się, że przyszłość jest bezpieczna dla klubu piłkarskiego. Jako wyraz podziękowania dla pracy Mandarcia i prawdopodobnie również z powodu popularność wśród fanów, został on w klubie w roli prezesa honorowego.

Dotychczas reprezentanci Anglii Glen Johnson, David James i Sol Campbell zostali pozyskani do klubu, jak również były reprezentant do lat 21 David Thompson. Zasłużeni napastnicy Nwankwo Kanu i Andrew Cole również przyszli, a pomocnicy Manuel Fernandes i Roudolphe Douala dołączyli na wypożyczenia. Pomocnik Serbii Ognjen Koroman otrzymał przedłużony okres wypożyczenia na przyszły sezon. Pompey pozyskali również najdroższego zawodnika tego lata Niko Krancjara za 3,5 mln funtów.

 

Sezon 2006/2007 Pompey rozpoczęli znakomicie. Po kilku pierwszych kolejkach zajmowali nawet pierwsze miejsce w tabeli. Drużyna w tym sezonie grała ładną piłkę, a w ataku brylował Nwankwo Kanu, który w całym sezonie zdobył 12 bramek. Kibicom po tym sezonie w pamięci najbardziej zapadną wygrane spotkanie na Fratton Park z Manchesterem United i Liverpoolem 2-1. Przed ostatnią kolejką mieliśmy realne szanse na zakwalifikowanie się do rozgrywek Pucharu UEFA. Portsmouth musiało wygrać z Arsenalem u siebie i liczyć na korzystne dla nich wyniki na innych stadionach. Skończyło się 0-0, ale katastrofalny błąd popełnił sędzia tego spotkania, który nie uznał prawidłowo zdobytej bramki przez Niko Kranjcara. Reszta wyników ułożyła się tak, że przy wygranej zagralibyśmy po raz pierwszy w historii w europejskich pucharach. Jednak i tak się udało osiągnąć najwyższą 9 lokatę od powstania Premiership.

 

« poprzednia 1 2 3 4 następna »